Reisverhaal Japan

Oosterse magie in een modern jasje

Ik neem een slokje van mijn koffie en ga er eens goed voor zitten. Als inwoner van Utrecht en voormalig inwoner van Amsterdam ben ik best wat gewend qua drukte, maar vergeleken met het schouwspel dat zich hier voor mijn ogen voltrekt, zijn deze prominente Nederlandse steden slechts kleine dorpjes. Ik bevind me in een welbekende Amerikaanse koffieketen in hartje Tokyo met uitzicht op de Sjibuya crossing, het drukste kruispunt ter wereld. Iedere keer als het licht op groen gaat, steken hier gemiddeld 2500 voetgangers de weg over. Mensen om me heen lijken meer interesse te hebben voor hun laptop of krant, maar ik kijk vol verbazing toe hoe het tafereel zich keer op keer herhaalt.


Voorafgaand aan mijn reis heb ik Japan altijd gezien als een eigenzinnig land, waar traditie en hypermodern hand in hand gaan. Ik besef dat dit een wel heel globaal beeld is, maar ik heb me nooit écht verdiept in het land en bekeek het door een westerse bril. In een eerder stadium reisde ik al af naar Singapore, Thailand, Taiwan, China en Zuid-Korea en was benieuwd of ik in Japan wederom een nieuwe kant van Azië zou leren kennen.


Ik bezocht Japan eind november 2019 en concentreerde mij met name op de onderste helft van deze reusachtige eilandstaat. De transitie van herfst naar de relatief milde Japanse winter zorgde overal waar ik kwam voor kleurrijke taferelen. De weergoden waren me daarnaast gunstig gezind, want bijna al mijn dagen werden opgesierd door een strakblauwe lucht en een behaaglijk zonnetje.

Een goede eerste indruk van de grote Japanse diversiteit kreeg in aan boord van de zogeheten Bullet Train. Deze moderne en zeer gestroomlijnde trein baant zich een weg door gevoelsmatig verschillende werelden en de rit voelt af en toe zelfs als een reis door de tijd. Vanuit hoofdstad Tokyo zetten wij koers richting culturele hoofdstad Kyoto en passeren onderweg uitgestrekte natuurgebieden, pittoreske dorpjes waar de tijd eeuwen lijkt te hebben stilgestaan, sierlijke tempels en uiteraard de blikvanger bij uitstek: Mount Fuji. Vanuit de trein zie ik echt wel dat deze berg enorm is, maar ik vind het tegelijkertijd moeilijk te bevatten dat deze slapende vulkaan met een hoogte van 3.776 meter ruim 33 keer zo hoog is als de Utrechtse Domtoren. Bovenal geniet ik van de grote verscheidenheid aan landschappen die voorbij schieten.


Na aankomst in Kyoto concludeer ik dat Japan een land is waar je waarschijnlijk een half jaar doorheen kan reizen zonder je ook maar een dag te vervelen. Kyoto is namelijk weer zo compleet anders dan Tokyo en beschikt over een geheel eigen identiteit. In een ver verleden was de stad de keizerlijke hoofdstad van Japan en de aanwezigheid van paleizen en een groot aantal tempels verraadt deze voormalige status. Het bruisende karakter van het drukke centrum staat in schril contrast met de serene rust van de landelijke omgeving, maar ze vullen elkaar wat mij betreft perfect aan.


Een stukje historisch besef deed mij besluiten om ook een kijkje te nemen in Hiroshima. Dit niet te negeren onderdeel uit de wereldgeschiedenis krijgt gestalte in onder meer een indrukwekkend Vredesmonument en een prachtig museum. Bij het zien van een horloge waarvan de wijzers op kwart over 8 staan, het tijdstip van de atoomexplosie, stond het kippenvel op mijn armen. Het is zeer surrealistisch om daar te staan en te bedenken wat zich hier nog geen 75 jaar geleden afspeelde...


Eenmaal terug in Tokyo ga ik weer over tot de orde van de dag en besluit een bezoek te brengen aan een hoog aangeschreven sushi restaurant. Japan is de bakermat van de sushi en mijn verwachtingen zijn derhalve hooggespannen. Reserveren is er niet mogelijk en ik moest letterlijk een nummertje treken en achter in de rij aansluiten. De wachttijd van anderhalf uur zou ik al snel voor lief nemen. In de open keuken zie ik de chef-kok aan het werk en de vingervlugheid en precisie die hij tentoonspreidt zijn haast ongelooflijk. Het duurt dan ook niet lang voordat mijn bestelling

geserveerd wordt. In Nederland hebben veel mensen de gewoonte om sushi en sashimi te verdrinken in sojasaus en van extra pit te voorzien met wasabi. Ik houd echter van de pure smaak en deze voorkeur legt mij hier beslist geen windeieren: wat een smaaksensatie! De verse vis is boterzacht en wat ik proef is geenszins te vergelijken met mijn eerdere sushi en sashimi ervaringen.

Mijn avontuur is inmiddels bijna ten einde, maar op de een-na-laatste dag heb ik nog een uitstapje gepland naar Kamakura. Dit stadje ligt zo’n 50 kilometer ten westen van Tokyo aan de Sagamibaai en staat vooral bekend om zijn vele tempels en de ‘Grote Boeddha’. De lucht kleurt wederom prachtig blauw en vormt de ideale achtergrond voor mijn foto’s van de hier zo talrijk aanwezige tempels. Een wandeling door het bamboebos betekent een passend slot van een enerverende reis.


De vraag of ik in Japan een nieuwe kant van Azië zou leren kenen, kan ik volmondig met ‘ja’ beantwoorden. Wat een diepe indruk heeft dit mystieke land op mij gemaakt. Aan de gastvrije, soms bijna te respectvolle houding van de Japanners zelf moest ik in het begin een beetje wennen, maar na verloop van tijd voel je dat alles oprecht en puur uit beleefdheid is. Bijzondere contrasten zijn hier aan de orde van de dag en ogenschijnlijke tegenstellingen blijken dikwijls prima samen te gaan. Als ik in het vliegtuig terug naar Nederland stap, betrap ik mezelf erop dat ik al druk bezig ben met het bedenken van redenen om nog eens terug te gaan naar Japan. De natuur in het noorden schijnt wonderschoon te zijn, de kersenbloesem periode (Sakura) is een jaarlijks terugkerend hoogtepunt, de sushi...Volgens mij kom ik er wel uit met mezelf. Sayounara, Japan!

ExperienceTravel

Postbus 4029

5203 GA 's-Hertogenbosch

073-5482064