Myanmar


De verborgen gezichten van Myanmar

Gerelateerde reizen:
Mysterieus Myanmar
Gerelateerde activiteit: Ballonvaart boven duizenden tempels

In 2018 maakten de heer en mevrouw de Haan een wereldreis die hen in precies 100 dagen langs de Verenigde Staten, Nieuw-Zeeland, Australië, Myanmar en Singapore voerde. Vlak voor de kerstdagen keerden zij huiswaarts met een veelvoud aan nieuwe ervaringen en indrukken. Met name het ongerepte Myanmar wist hen te raken en veroverde op geheel eigen wijze een speciaal plekje in hun hart.

Het koppel reisde goed voorbereid de wereld over. De vijf landen die ze aandeden kwamen naar voren uit een zorgvuldig keuzeproces en ook het inschatten van hoeveel tijd zij per bestemming nodig dachten te hebben, werd niet aan het toeval overgelaten. Samen met reisspecialist Merel Marks van Experience Travel werd zo hun eigen unieke wereldreis op maat gecreëerd. Voor Myanmar werd drie weken uitgetrokken. Ze bezochten drie regio’s in het Zuidoost-Aziatische land en hadden in ieder gebied de beschikking over andere chauffeurs en gidsen. De insteek van hun bezoek was om het échte Myanmar te aanschouwen, het Myanmar dat niet in de folders beschreven staat. Dit lijkt eenvoudig, maar de vraag was of en hoe dit naar de praktijk vertaald kon worden. Experience Travel had een uitgebreid gesprek met mevrouw de Haan waarin zij vertelt hoe het hen verging. “De kennismaking met de verschillende gidsen verliep telkens zeer prettig”, vertelt Brigitte de Haan. “We konden altijd direct vertellen wat we graag wilden zien en wat we van ons verblijf verwachtten.” Nog maar net geland maakten ze kennis met hun eerste gids die hen opwachtte en naar hun hotel bracht om daar te acclimatiseren. Na wat ontspanning aan het zwembad en een goede nachtrust stond de verkenning van Yangon, de grootste stad van Myanmar en tot 2005 de hoofdstad van het land, op het programma. “We hadden onze gids verteld dat we graag buiten de gebaande paden treden. Hierop bracht hij ons naar een drukbezochte markt. Het bleek een enorm toeristische bazaar te zijn met veel rumoer en opdringerige mensen. Dat was dus waar we nou net géén behoefte aan hadden. Na een paar minuten hielden we het hier dan ook voor gezien.” Vervolgens bracht de gids hen naar een lokale markt, waar dorpelingen kwamen om hun dagelijkse benodigdheden te kopen. “Na een wat stroeve start kregen we hier dus uiteindelijk waar we voor waren gekomen,” zegt Brigitte lachend.

Na deze impressies wachtte hen de eerste lange autorit van de reis. In ongeveer zes uur zouden ze richting het noorden van Myanmar gebracht worden. “Eenmaal in de auto raakten we al snel aan de praat en vertelde de gids honderduit. Ondertussen keken wij onze ogen uit, want de panoramische uitzichten volgden elkaar in rap tempo op.” De autorit dwars door het binnenland bleek ook in een ander opzicht uniek. Ze doorkruisten zeer afgelegen plattelandsgebieden en op een gegeven moment werd de auto aan de kant gezet. “Op de plantage die we zojuist gepasseerd hadden, werden pinda’s geoogst. Ik wilde dit graag fotograferen, maar ik wist niet hoe de mensen hier op zouden reageren. De gids knikte geruststellend en gaf aan dat foto’s geen probleem waren.” Wat volgde was een even boeiend als wonderlijk schouwspel. “We hadden de interesse gewekt van de mensen en iedereen, van jong tot oud, kwam even een kijkje nemen. En voor we het wisten waren we het middelpunt van een gezellig onderonsje!” Dit was exact wat ze bedoelden toen ze bij de gids aangaven dat ze op zoek waren naar het ‘echte leven’ in Myanmar. De meerwaarde van een lokale gids bleek eens te meer bij hun bezoek aan Bagan. “Deze gids hield er een andere werkwijze op na dan de eerste, maar ook zijn manier ervoeren wij als uiterst prettig. Je bouwt echt binnen no time een band op met deze mensen. Onze eerste gids had bijvoorbeeld zelfs een sleutelhangertje voor ons gekocht als aandenken!” De gidsen hadden op hun beurt snel genoeg door dat ze met echte liefhebbers te maken hadden en stelden zodoende alles in het werk om juist die plekjes van Myanmar te laten zien waar het leven zo puur en ongerept mogelijk is. In Bagan, de stad met de grootste verzameling boeddhistische tempels, ruïnes en stoepa’s ter wereld, resulteerde dit in het bijwonen van een feestelijke optocht. Het is traditie dat als kinderen voor het eerst een maand het klooster ingaan, er een grote optocht plaatsvindt om dit te vieren. Een dergelijke parade wordt groots aangepakt en onder meer ossen, olifanten en karren worden gehuurd om er een groot spektakel van te maken.

Door meneer en mevrouw De Haan, ExperienceTravel reizigers

Omdat hier uiteraard wel de nodige kosten aan verbonden zijn, beleven alle kinderen uit een gezin dit ritueel tegelijk. “Wij hadden de mazzel dat er precies toen wij er waren een optocht gepland was. De dag van tevoren hielden ze zelfs nog een generale repetitie, zodat alles ordelijk zou verlopen.” De optocht die volgde laat zich het best omschrijven als een stoet uitbundige, feestelijk uitgedoste mensen en ietwat timide kinderen die zoiets overweldigends natuurlijk ook best een beetje eng vinden. “Naderhand werden de feestelijkheden binnen voortgezet en gaf onze gids aan dat wij hier best even een kijkje mochten nemen. We waren daar letterlijk de enige buitenlanders en iedereen was vriendelijk, waardoor we ons zeer welkom voelden.”

Hoe mooi en inspirerend alle afgelegen plekjes ook waren, uiteraard sloot het koppel ook hun ogen niet voor de ‘gevestigde orde’ van fraaie bezienswaardigheden die Myanmar herbergt. Een ballonvaart bij zonsopgang hoog boven de tempels van Bagan is hier een mooi voorbeeld van. “De serene rust en stilte die je dan ervaart is echt ongelofelijk.” Ook een treinreis van een halve dag sprak tot de verbeelding en stelde hen in staat weer hele andere gebieden te bewonderen.

Een driedaagse riviercruise werd wegens te weinig belangstelling helaas geannuleerd. Echter, het alternatief dat werd geboden was achteraf gezien misschien nog wel leuker. “Op een kleinschalige, kleurrijke boot mochten we plaatsnemen in twee bamboe stoelen en maakten we kennis met het leven langs de oevers van de Irrawaddy rivier.” Ook het pittoreske Inle Lake kwam zeer verrassend uit de hoek. Hele waterdorpen gebouwd op palen passeerden de revue en kleine vissersdorpjes en drijvende tuinen kwamen voorbij. “Erg bijzonder om te zien hoe traditioneel die mensen hier nog leven en hoe inventief ze omgaan met het water. Tuinen op het water, hoe komen ze er op! Een deel van het grote aantal vissers viste nog op de oude manier; met manden, maar het merendeel deed dit ‘gewoon’ met netten. Wat ons echter het meest opviel was hun roeitechniek. Ze beroerden de peddels niet met hun armen, maar met hun benen!”

Een bezoek aan een groot klooster, thuisbasis van meer dan duizend monniken, gold als een absolute verrijking van hun reis, maar bleef hen bij om een minder leuke reden. Nadat ze door hun gids waren rondgeleid door de keuken en de eetzaal van het klooster, viel op dat er zich grote rijen toeristen vormden om bij te wonen dat de monniken om 11 uur zouden gaan eten. “Onze gids had ons hier al voor ‘gewaarschuwd’ en dit onderdeel bewust uit de rondleiding gelaten. Toch was ik wel nieuwsgierig hoe de sfeer hier dan was”, vertelt Brigitte. “Het bleek inderdaad een massale en lawaaierige chaos. Dat was best heel triest om te zien. Zo’n pure en stille omgeving die dan ineens verandert in een chaotisch geheel van schreeuwende toeristen die elkaar wegduwen voor de beste foto. Onze gids vertelde dat dit een steeds groter probleem is en dat met name Chinese en Zuid-Koreaanse toeristen zich niet naar behoren gedragen. Het is zelfs zo erg dat ze deze groepen willen gaan weren van de kloosters als er geen verbetering komt.” Er lopen inmiddels gesprekken met de ambassades van de betreffende landen, hetgeen wel aangeeft hoe hoog de kloosters en gidsen de kwestie opnemen. Het voorval rechtvaardigde in ieder geval de keuze om vooral de minder toeristische delen van Myanmar te bezoeken.

De laatste dag wachtte hen nog een kleine verrassing. De chauffeur en gids die hen de eerste week hadden begeleid, hadden geregeld dat zij dit ook de laatste dag weer ‘mochten’ doen. Dit zorgde bij het weerzien voor een warm onthaal. “Erg leuk om te zien dat de chemie die wij voelden wederzijds bleek te zijn!” Het vormde een passend einde van drie onvergetelijke weken Myanmar.

“...voor we het wisten waren we het middelpunt van een gezellig onderonsje!”